یک تخم مرغ خام کند تر از یک تخم مرغ آب پز میچرخد. با این استنباط دانشمندان کشف کردند که هسته سیاره تیر از آهن مذاب تشکیل شده است.

این کشفیات راز 30 ساله ی نزدیکترین سیاره به خورشید را بر ملا کرد اما راز دیگری را مطرح ساخت.دانشمندان با ارسال امواج رادیویی به سمت سیاره  تاب های چرخش سیاره تیر را اندازه گیری کردند. بعد از 5 سال و 21 رصد داشمندان متوجه شدند که یافته ها آنان در مورد هسته  دوبرابر بزرگتر از یک هسته جامد است.

نام سیاره تیر یا Mercury  از خدای بادپای رومی گرفته شده است و نزدیکترین سیاره به خورشید است. هر سال آن برابر است با 88 روز زمینی. قبلا تصور می شد که هسته ای جامد از جنس آهن و جبه ای از جنس سیلیکات دارد. اما 30 سال پیش فضا پیمای مارینر 10 در سفر اکتشافیش به سمت این سیاره ، میدان مغانطیس ضعیفی را پیرامون سیاره یافت (حدود 0.01 زمین) و میدان مغناطیسی ارتباط مستقیمی با هسته های مذاب دارد.

اما در نتایج جدید که توسط رصدهای رادیویی ناسا انجام شده است این فرضیه تایید شد و اما رمز دیگری را پیش روی دانشمندان قرار داد که امید است با کشفیات فضا پیمای ناسا در سال 2008 حل شود.

 

موسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران اعلام كرد: پديده ماه‌گرفتگي روز يكشنبه ‪ ۱۳‬اسفند در آسمان ايران قابل رويت است.

به گزارش روز دوشنبه شوراي مركز تقويم موسسه ژئوفيزيك دانشگاه‌تهران، اين ماه گرفتگي از ساعت يك بامداد شروع مي‌شود و در ساعت ‪ ۲‬و ‪ ۱۴‬دقيقه ماه‌گرفتگي كلي اتفاق مي‌افتد و دراين هنگام سايه زمين تمام قرص ماه را مي‌پوشاند.

بر اساس اين گزارش ، درساعت ‪ ۳‬و ‪ ۲۸‬دقيقه ماه‌گرفتگي كلي تمام مي‌شود و ماه شروع به باز شدن مي‌كند.

شوراي مركز تقويم موسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران گزارش داد : پايان ماه گرفتگي در ساعت ‪ ۴‬و ‪ ۴۱‬دقيقه خواهد بود.

اين ماه‌گرفتگي در تمام ايران قابل رويت است و اين پديده در قاره آسيا به جز بخش كوچكي از شرق آن و در قاره‌هاي اروپا و آفريقا و مناطق آمريكاي جنوبي و آمريكاي شمالي به جز بخشي از غرب آن ديده مي‌شود.

همچنين اين ماه‌گرفتگي در غرب اقيانوسيه و بخشي از جنوب آن نيز قابل مشاهده است.

منبع:www.irna.ir

نظریه جدیدی توسط یک گروه بین المللی از محققان برای توضیح گسیلش پرتوهای پر انرژی گاما از ستاره های در

 حال فروپاشی ارائه شده است و نتایج کار آنها به زودی منتشر خواهد شد.

انفجارهای پرتوهای گامای (GRBs: Gamma Ray Bursts)  بلند دوره که اولین بار در دهه 1970 مشاهده شدند، قویترین انفجارها در جهان هستند. فهم اینکه در طی این حوادث عظیم چه رخ می دهد از چالشهای اصلی می باشد، بخشی به این دلیل که آنها معمولاً در کرانهای دنیای مرئی رخ می دهند و بعضی به دلیل آنکه انفجار فقط در حد چند ثانیه است.

 

 مشاهدات انجام شده طی دهه اخیر نظرات را به این اجماع رسانده است که حداقل برخی از انفجارهای پرتو گاما، کشاکش مرگ یک ستاره غول را در هنگامی که هسته آن فروپاشیده و به یک سیاهچاله تبدیل می شود نشان می دهند. عموماً تاکنون تصور می شد که سیاهچاله یک فوران از پلاسما (گاز به شدت داغ) را با سرعتی نزدیک سرعت نور به بیرون می فرستد.

این نظریه با مطالعات جدیدی به سرپرستی پاوان کومار (Pawan Kumar) از دانشگاه تگزاس زیر سؤال برده می شود. نتیجه این مطالعات برای چاپ در مجله Monthly Notices of Royal Astronomy Society پذیرفته شده است.

 

برون ریزش مغناطیسی

دانشمندان برای مدت طولانی فکر می کردند که گسیلش پرتوهای گاما که می بینیم در اثر نوسانات در سرعت مواد بیرون رانده شده ایجاد می شود. مواد بیرون رانده شده سریعتر و کندتر با یکدیگر برخورد کرده و شوکهایی در فوران ایجاد می کنند که منجر به گسیلش پرتوهای گاما می شود. اگر چه مدل شوکهای داخلی یک توضیح استاندارد است، اما متکی بر فورانهایی است که شامل مواد عادی و معمولی باشند، یعنی همان نوع موادی که ما از آن ساخته شده ایم یا آنچه دانشمندان به آن باریون (Baryon) یا ذره سنگین می گویند.

اکنون پاوان کومار و همکارانش شکیاتی را در این مدل مطرح کرده اند. گروه کومار به جای آنکه GRBs را ناشی از شوکهای داخلی بدانند، دریافتند که فوران در واقع یک برون ریزش قوی مغناطیسی است که مقادیر بسیار زیادی انرژی را از ستاره  متلاشی شده خارج می کند.

گروه پروفسور کومار با استفاده از داده های ماهواره سوییفت (Swift) نمومه ای از 10 انفجار پرتو گاما را که بین ژانویه 2005 تا مه 2006 ثبت شده بود تحلیل نمودند. در همه موارد پرتو گاما، پرتو ایکس و نور بصری بلافاصله پس از انفجار توسط سوییفت شناسایی و آشکار شده اند. هنگامیکه محققان می خواهند بفهمند پس از محو شدن انفجار کوتاه چه رخ می دهد و شیئ منبع فقط با پرتوهای ایکس یا نور مرئی قابل مشاهده است، چنین مشاهداتی با چند طول موج ضروری می باشد. Neil Gehrels مامور اصلی تحقیق ماهواره سوییفت از مرکز فضایی ناسا می گوید: «سوییفت از نظر توانایی برای مشاهدات با چند طول موج منحصر به فرد است.»

مطالعات جدید فرایند فیزیکی تولید پرتوهای گاما و فاصله ای از سیاهچاله را که این امواج تولید می شود، مشخص می کند.

پروفسور کومار می گوید: «منبع پرتوهای گاما حدود 10 میلیارد کیلومتر از سیاهچاله یا 100 بار دورتر از فاصله ایست که قبلاً تصور می شد. این مطلب و شواهد دیگر در کار ما سبب مطرح شدن این نظریه شد که این برون ریزش تحت الشعاع میدان مغناطیسی قرار می گیرد.»

داده ها نشان می دهد که یک فوران مغناطیسی رو به نابودی به پرتوهای گاما تبدیل می شود. فعل و انفعالات بعدی (فوران) با گاز محیط اطراف موجب تولید گرمای شدید شده و پستابی را ایجاد می کند که در طول موجهای پرتوهای ایکس و نور مرئی قابل مشاهده است.

دکتر Paul O’Brien از دانشگاه Leicester ، همکار محقق در پروژه گفت: « انفجارهای پرتو گاما در مدت چند ثانیه به اندازه انرژی منتشر شده توسط خورشید در 10 میلیارد سال، انرژی ساطع می کنند. مشاهدات سوییفت به ما می گوید این انتشار به علت یک برون ریزش است که میدانهای مغناطیسی در آن حامل انرژی می باشند.» این نظریه در صورت تایید دیدگاه ما را نسبت به عملکرد این اشیاء تغییر می دهد.

Richard Willingale از دانشگاه Leicester می گوید: با استفاده از داده های سوییفت می توانیم زمانی را که گسیلش بی درنگ متوقف شده و پستاب قابل رؤیت می شود به دقت اندازه گیری کنیم. این زمانها فاصله منطقه تابش از سیاهچاله و در نتیجه فرایندهای فیزیکی در بر گرفته شده را محدود می کند.

سوییفت از زمان پرتابش در 20 نوامبر 2004 بیش از 200 انفجار پرتو گاما را رصد نموده است و داده های بی درنگ و درست گسیلش را تقریباً برای همه آنها دارد.

پروفسور David Burrows از دانشگاه ایالت پنسیلوانیا، محقق سرپرست در تلسکوپ پرتو ایکس در سوییفت می گوید: «سوییفت می تواند تنها در مدت چند ده ثانیه چرخیده و انفجار پرتو گاما را با تلسکوپهای پرتو ایکس و بصری رصد نماید.»  این قابلیت به ما امکان می دهد تا یک تصویر لحظه ای از انتشارهای جدید به دست آوریم که اطلاعاتی درباره فرایندهای فیزیکی در بر گرفته شده را به دست می دهد.

دکتر Silvia Zane از دانشگاه علوم فضایی Mullard عنوان کرد: «این نظریه می رود تا درک ما را از علت چنین انفجارهایی دچار دگرگونی کند.»

 

منبع:http://iranastronomers.org

با درود.

امروز ۱۸ آبان ماه سال ۸۵ ساعت ۱۲ تا ۱۳ برنامه ی پخش اسلاید به مناسبت هفته  ی فضا برگزار شد. که در آن آقای ستوده در هنگام پخش اسلاید به ارائه ی توضیح هایی پیرامون فضا و فضانوردی پرداختند و به پرسش های حاضران که کمابیش ۲۰ تن بودند پاسخ دادند.

پس از پخش اسلاید نشست هفتگی هسته ی نجوم انجام شد و هموندان به بررسی کارها و برنامه های در دست اجرا پرداختند.

گفتنی است در روز سه شنبه نیز یک رصد خورشید با حضور استاد تشکری و سرپرستی خانم ها تمیم داری و مهدلو در محوطه ی دانشگاه برگزار شد و گروهی از دانشجویان به دیدن خورشید از پشت تلسکوپ پرداختند. 

 

 

 

با برگشت سيگنالهاي اشعه ايكس از يك انفجار سياه چاله عجيب،گواه بر اين است كه جرم آن حدود 10،000 برابر خورشيد است و جزو دسته اي از سياه چاله اي جديد ميباشد.
با تنظيم وقت و نظم بخشيدن اين انفجار ها توسط رصد خانه پرتو ايكس چاندراي ناسا (Nasa's Chandra X-RAY Observatory)،شيئي خلق ميكند كه مثال خوبي هنوز براي يك سياه چاله با جرم متوسط است.
دانشمندان با استفاده از مدارك محكم يك سياه چاله خيلي درخشان و پر نور كه حدود 10 مرتبه حجيم تر از خورشيد است تاييد كردند. آنها همچنين يك جرم بيش از حد بزرگ در سياه چاله با بزرگي بيليون ها خورشيد وجود دارد،در مركز كهكشان كشف كردند.
مدارك اخير اظهار دارد كه يك طبقه جديد از سياه چاله ها با جرم خيلي زياد يا متوسط در بين سياه چاله ها وجود دارد. جيفنگ ليو از دانشگاه ميشيگان و سرپرست يك گروه مكتشف ميگويد:
" اين موضوع براي بازبيني و بررسي جرم سياه چاله ها مهم است،زيرا يك جرم درخشان بين سياه چاله ها و سياه چاله هاي پر جرم در مركز كهكشانها اتصال ميدهند."

ليو و همكارانش از رصد خانه پرتو ايكس چاندرا براي رصد يك سياه چاله در جرم مسيه با شماره 74 (M74) استفاده كردند كه حدود 32 بيليون سال نوري از زمين فاصله دارد. آنها منشا اين مشاهدات قوي كه تقريبا با دوره اي از ناپايداري هست پيدا كردند كه در مشاهدات اشعه ايكس طي هر 2 ساعت معلوم شد.
اين سياه چاله همچنين به طرفي رانده ميشود كه آن را ماوراي پرتو ايكس مي نامند (ULXs). چون آنها 10 تا 1000 بار بيشتر از قدرت پرتو ايكس متشعشع ميشوند و همچنين 10 تا 1000 برابر از ستاره هاي نوتروني و سياه چاله هاي درخشان هم پر قدرت تر هستند. تعدادي از ستاره شناسان معتقدند كه اسرار اين ULX ها كه خيلي پر تشعشع نيز هستند در اين هست كه آنها جرم متوسط سياه چاله ها را دارند. ديگران نيز فكر ميكنند كه ULX ها نوعي سياه چاله اي هستند كه با قاعده و منظم و درخشان هستند،زيرا پرتو افشاني آنها به سوي زمين با سرعت خيلي خيلي بالايي هست.
اكتشافات چاندرا از ايستادگي بلند مدت نقطه ناپايداري پرتو ايكس در ULX و M74 است و يك استدلال پيوسته پرتو جت هست. رصد خانه هاي مستقل ديگر نيز در تيررس سياه چاله هايي با پرتو ايكس و با مشخص بودن جرم از 10 تا 10 ها ميليون بار از جرم منظومه ها هستند.
با اين شگرد رصد طي 2 ساعت ناپايداري ULX ها معلوم ميكند كه جرم حدود 10000 برابر خورشيد دارند. مركز فضايي مارشال وابسته به ناسا مديريت پروژه چاندرا را براي ماموريت هاي علمي ناسا در واشگتن بر عهده دارد.

منبع : groups.yahoo.com/group/nabegheha

 

 این خبر به قدری برای من هیجان انگیز بود که هیئت اخترشناسان را مانند مجلسیان خودمان دیدم. شوخی با علم!!(حرکتی طوفانی را انجام دادند).همان زمانی هم که اعلام کردند دهمین سیاره کشف شده است،چندی بعد اخترشناسان ایتالیایی با دلایلی علمی آن را به عنوان یک سیاره نپذیرفتند.چندین ماه با علم بر اینکه 10 سیاره و جدیدا هم 12 سیاره داریم ،گذراندیم.حال بعد از این باید 8 سیاره را به عنوان سیاره بپذیریم.

پلوتون بعد از گذشت 76 سال از کشف شدنش، نتوانست بیش از این عنوان سیاره را برای خود نگه دارد و از خانواده سیاره های منظومه شمسی کنار گذاشته شد. پس از رای گیری اخترشناسان در نشست انجمن بین المللی اخترشناسی که دوم شهریور برگزار شد،کنار گذاشتن پلوتون از منظومه شمسی و کاهش تعداد آنها به هشت سیاره به تصویب رسید.بنابراین هم اکنون فقط تیر،ناهید،زمین،مشتری،زحل،اورانوس و نپتون سیاره های منظومه شمسی اند و پلوتون، کارون، سرس ، و جرم نویافته ub3132003 را با عنوان سیاره های کوتوله می خوانند.از مدتها قبل پیشنهادی مبنی بر افزودن سه جرم آخر به فهرست سیاره های منظومه ارائه شد که در نهایت نتوانست نظر 2600 دانشمند حاضر در بیست و ششمین نشست انجمن بین المللی اخترشناسی را که در پراگ برگزار می شد،جلب کند و از این پس با عنوان سیاره کوتوله شناخته می شود.در تعریف جدید اجرامی به عنوان سیاره شناخته می شوند که به دور ستاره ای در گردش باشد، جرم کافی داشته باشد تا به تعادل هیدروستاتیک برسد و شکل کروی برای خود ایجاد کند و خرده اجرام دیگری در اطرافش وجود نداشته باشد.

 

پ.ن: این هم یک عکس از آسمان شب توسط اینجانب.اسم این عکس من عظمت است...کوچکش کردم کیفیتش پایین اومد!

                                                           

 

هر سال از ابتدا تا پایان مرداد،زمین در مدار حرکت خود از میان ذرات باقی مانده از دنباله دار سوییفت-تاتل عبور می کند و جو آن میزبان شهاب هایی خواهد بود که بارش چشمگیر برساوشی را شکل می دهند.این ذرات با سرعت بسیار زیاد در حدود 60 کیلومتر بر ثانیه به لایه های بالایی جو برخورد می کند و رد بسیار زیبایی که حاصل از سوختن و یونیده شدن ذرات در جو است به وجود می آید.

                                                      

دهه 1990 میلادی،یکی از پرهیجان انگیزترین دهه ها برای این بارش بوده است.به ویژه سال های 1991 و 1992 که

Zhr (تعداد شهاب ها در ساعت) حدود 400 برای این بارش ثبت شد.پس از آن،تعداد شهاب ها دوباره کم شد.به طوری که در سال های آخر دهه 1990 دوباره به 100 تا 120 شهاب در ساعت به هنگام اوج رسید.اگر چه این سال ها برای بارش برساووشی سال های آرامش پس از طوفان است،باز هم در میان بارش های سال،جایگاه ویژه ای دارد.چه از لحاظ تعداد شهاب های مشاهده شده در ساعت و چه از نظر میزان درخشش و سرعت آنها.

اوج بارش برساووشی امسال حدود ساعت 2.5 بامداد است.اگرچه ماه درخشان از شمار شهاب ها می کاهد اما ارتفاع مناسب صورت فلکی برساوش از افق شرایط مناسبی را پدید می آورد.زیر آسمانی صاف می توانید تا حدود 100 شهاب بشمارید.

 

عطارد: ابتدای تابستان شامگاهی و در صورت فلکی خرچنگ است. میانه مرداد به بیشترین کشیدگی شرقی و بهترین شرایط رصدی خود در آسمان صبحگاهی می رسد.

 

زهره: میهمان آسمان صبحگاهی است. صورت های فلکی ثور، جوزا و خرچنگ به ترتیب پذیرای آن هستند. 23 تیر در نیم درجه ای M1 (سحابی خرچنگ)، 30 تیر در 1.5 درجه ای خشه باز M35 و 28 مرداد در نیم درجه ای خوشه باز M44  (کندوی عسل) است.

 

مریخ: تا میانه تابستان در آسمان شامگاهی و در صورت های فلکی خرچنگ و اسد می درخشد.شامگاه سی و یکم تیر به نیم درجه ای قلب الاسد می رسد.

 

مشتری: شامگاهی و در مرز سنبله و میزان است.22 شهریور در 34 دقیقه قوس ستاره دوتایی آلفا-میزان خواهد درخشید.

 

زحل: ابتدای تابستان شامگاهی و در صورت فلکی خرچنگ است. اوایل شهریور به آسمان صبحگاهی منتقل می شود و رفته رفته ارتفاع می گیرد. آن هنگام صورت فلکی اسد میزبان اوست.

 

اورانوس :صبحگاهی در صورت فلکی دلو است.در میانه خط واصل لاندا-دلو به خی –دلو قرار دارد.

 

نپتون: صبحگاهی و در صورت فلکی جدی است.در نزدیکی ستاره یوتا –جدی از قدر 4.2 قرار دارد.

 

 ۴ تیر: حداکثر میل شمالی ماه

۶ تیر: مقارنه ماه عطارد (۱۹:۴۵)

۷ تیر: مقارنه ی ماه و مریخ (۲۱:۱۸)

۱۰تیر: ماه در اوج

۱۱ تیر: مقارنه زهره و دبران (۸:۴۲) - مقارنه عطارد و زحل(۱۲:۰۸)

۱۲ تیر: تربیع اول

۱۳ تیر:سکون عطارد-آغاز حرکت رجوعی- مقارنه ماه و سماک اعزل(۲۰:۳۰)

۱۴ تیر:عطارد در اوج

۱۷تیر: مقارنه ماه و قلب العقرب(۱۹:۵۴)

۱۹تیر: بارش شهابی سیمرغی(۳:۰۰)

۲۰ تیر: ماه کامل

۲۲تیر: ماه در حضیض

۲۴تیر: عطارد در کمترین فاصله

۲۶تیر: تربیع آخر

۳۱تیر: مقارنه مریخ و قلب الاسد(۱۹:۲۴)

 

 

"دانستن صورت عالم و چگونگی نهاد آسمان و زمین و آنچه به میان این هر دو است از روی شنیدن و به تقلید گرفتن همچون چیزهای سخت سودمند است اندر پیشه نجوم.ازیراک گوش به نام ها و لفظها که منجمان به کار دارند خو کند و صورت بستن معانی آن آسان گردد تا چون به علتها و حجتهای آن بازآید و آن را به حقیقت خواهد تا بداند از اندیشه و فکرت آسوده بود و رنج آن از هر دو سو بر او گرد نیاید."(ابوریحان بیرونی)

                                                                        

همه ساله روز شنبه‌اي را كه در فاصله 26 فروردین تا 25 اردیبهشت به تربیع اول ماه نزدیک باشد به عنوان روز جهانی نجوم اعلام می کنند که امسال روز شنبه 16 اردیبهشت روز جهانی نجوم و از 11 تا 17 اردیبهشت هم هفته نجوم خواهد بود.

::به امید پیشبرد علم نجوم در کشورمان::

پ.ن:در روزهای آینده برنامه هایی که به مناسبت روز جهانی نجوم در دانشگاه آزاد واحد قم توسط گروه هسته نجوم برگزار می شود،را متعاقبا اعلام می داریم.

پیشاپیش سال 2009 میلادی(1387 و 1388 خورشیدی) ،سال جهانی نجوم را گرامی می داریم .

 

به اطلاع تمامی دوستانی که برای اردوی یک روزه ابیانه ثبت نام کرده اند میرسانم که در روز جمعه ۱ اردیبهشت ماه همگی راس ساعت ۶:۴۵ در میدان جهاد حضور داشته باشند.

 با امید به اینکه این سفر را با کوله باری از تجربیات و درسهای جدید به انجام رسانیم.

 

 

1 دقيقه تا تماس اول! همه دوربينها، تلسكوپها و دوچشمي هاي خودشون را دوباره تنظيم كردند، و گرفت آغاز شد. در حالي كه در ساحل آنتاليا هوا كاملا صاف بود و به جز چند تكه ابر كوچك كه آنها هم براي ديدن جسمي اومده بودند كه وقتي جلوي خورشيد مياد بيشتر از اونها مي تونه جلوي نورشو بگيره. مراحل گرفت خيلي سريع سپري ميشد. گرفت به 50% رسيد، آنهايي كه فقط تماشا ميكردند، هر 5 دقيقه بك بار يه نگاهي مي انداختند تا از تمام لحظات لذت ببرند و آنهايي كه عكاسي ميكردند لحظاتي را ثبت مي كردند كه نه تنها در اون لحظه بلكه بعدها هم وسيلهاي براي ياد كردن از اين روز فوق العاده داشته باشند. گرفت به حدود 80% خود رسيده بود. هوا كم كم رو به تاريكي مي رفت، يكي فرياد زد: 5 دقيقه تا گرفت كامل!! لحظه لحظه شدت شور و هيجان در بچه ها بيشتر مي شد. در حالي كه داشتم مموري دوربين را عوض مي كردم و فيلتر را برمي داشتم كه گوشيم زنگ زد... از ايران بود. در حالي كه از شدت هيجان فرياد ميزدم: آقاي ستوده شما هستيد؟ از شنيدن صداتون خيلي خوشحالم ولي به لحظات اوج گرفت نزديك ميشيم، لطفا نيم ساعت ديگه تماس بگيريد!!! 3 دقيقه تا گرفت و همه سرها رو به آسمان، 1 دقيقه تا گرفت، نوارهاي سايه به زيبايي روي زمين مقابلمون ديده شدند، يكي فرياد مي زد: دانه هاي بيلي، حلقه هاي الماس را از دست نديد بچه ها، و صداي فريادها نشانگر اين بود كه گرفت كامل آغاز شد!! افرادي كه از تلسكوپ استفاده مي كردند از ديدن شراره ها و فام سپهر مي گفتند. دماي هوا به طرز باور نكردني كاهش پيدا كرده بود، افق با اون رنگهاي فوق العاده زيبا يكي ديگه از سوژه هاي عكاسي بود، چيزي شبيه به جيغ مرغان دريايي هم به گوش مي رسيد، امواج كه به طرز شديد ي به ساحل و اسكله اي كه ما بر اون قرار داشتيم مي كوبيد، باد و طوفان شديد. در آن لحظات بود كه زياد عجيب به نظرم نرسيد كه پيشينيان از اين پديده اين قدر ترس و وحشت داشتند. شايد خيلي بيراه نيست اگر بگم كه در اون لحظات خدا را در اوج قدرتش حس كرديم. لحظات عجيبي بود... يكي از مهمترين مسائلي كه در اون لحظات خيلي محسوس بود، اهميت نور خورشيد براي ما، فاصله دقيق ماه و خورشيد از زمين كه باعث چنين پديده اي ميشد و قدرت خدايي كه بهترين خالق هاست. 3 دقيقه و 19 ثانيه به سرعت تمام سپري شد، و دوباره دانه هاي بيلي و حلقه هاي الماس فوقالعاده زيبا! جاي تمام دوستان در اون لحظات ناب و استثنايي خالي بود. اين قدر هيجان اون لحظات زياد بود كه خيلي از دوستان از ثبت مراحل باز شدن، غافل شدند. باز هم خدا را شكر مي كنيم كه در آن روز با هوايي كاملا صاف امكان ديدن اين پديده شگفت انگيز را به ما داد . به قول آقاي آقاي امين تفرشي: كسوف كامل انگار آدم را ميگيره. حق با ايشان است، در اكثر بچه ها نوعي ميل و رغبت شديد براي ديدن كسوف هاي بعدي و انجام خيلي از كارهايي كه مي تونستند انجام بدهند ولي موفق نبودند ايجاد شد. تا كسوف 2009 چين همگي منتظريم...

این مقاله نوشتهٔ شراگیم امینی است و در روزنامهٔ شرق چاپ شده است:

زیر آسمان ایران

ايران كشورى است كه بيش از هزار سال پيش دانشمندانش پى به كروى بودن زمين و چرخش آن به دور خورشيد بردند. اين در حالى است كه اروپا در آتش جهل و خرافات پوسيده خود فرو رفته بود و زمين را مركز دنيا مى پنداشت. كشور ما داراى دانشمندان اخترشناس بزرگى چون خواجه نصيرالدين طوسى، بوعلى سينا، عمربن خيام، غياث الدين جمشيد كاشانى و صوفى رازى است. همان هايى كه در رصدخانه هاى پيشرفته اى كه خود ساخته بودند به نتايج علمى قابل توجهى دست يافتند كه دانشمندان اروپايى صدها سال بعد به آن نتايج دست يافتند.
درست است كه امروزه وضعيت و جايگاه علمى ايران در علم ستاره شناسى در حد كشورهاى بزرگ اروپايى نيست اما كشورمان داراى استادان و محققان بزرگى است كه در بالاترين مجامع علمى دنيا حضور داشته و دارند. پروفسور ثبوتى، پروفسور منصورى و پروفسور رياضى از بزرگان اختر فيزيك و كيهان شناسى در داخل كشور هستند كه بالاترين درجات علمى را طى كرده اند. بيش از ده سال است كه از فعاليت انجمن نجوم ايران كه پيش از آن از كميته هاى انجمن فيزيك ايران بوده مى گذرد. به خصوص پس از كسوف كلى سال ۱۳۷۸ كه ايران بهترين منطقه براى مشاهده كسوف بود جوانان بسيار علاقه مند به نجوم شدند و فعاليت هاى خود را در قالب گروه هاى نجومى دانشجويى و دانش آموزى آغاز كردند. با اين مقدمه به سراغ گزارش مختصر و گذرايى از فعاليت هاى نجوم ايران در طول سال ۱۳۸۴ مى رويم. اين مقاله حاصل همكارى دكتر سعدالله نصيرى قيدارى، رئيس گروه مكان يابى رصدخانه ملى ايران و عضو هيات علمى دانشگاه زنجان، مهندس سيدمحسن قاضى ميرسعيد ركورددار جهانى رويت هلال ماه و انجمن نجوم ايران با نگارنده است كه در جمع آورى اطلاعات دقيق اين گزارش ما را همراهى كردند. البته به طور حتم اين مقاله حاوى تمامى رخ داد هاى نجوم كشورمان در طول سال ۱۳۸۴ نيست كه دليل آن كمبود جا و عدم اطلاع رسانى مراكز و گروه هاى نجومى كشور است.

,ادامه‌ی مطلب

در روز چهرشنبه 9 فروردين 1385- 29 مارس 2006 گرفت كلي خورشيد از نوار باريكي كه نيمي از كره زمين را طي مي كند ديده مي شود. سايه كامل ماه سفر خود را از برزيل آغاز و پس از عبور از اقيانوس اطلس پا به قاره آفريقا گذاشته و پس از گذر از مديترانه با عبور از تركيه و قسمتي از روسيه سرانجام در مغولستان به مقصد مي رسد. با بررسي نقشه هاي كسوف، مي توان انتظار حداكثر 4:07 گرفت را در كشور ليبي داشت و در تركيه بين 3:31 تا 3:46 متغير خواهد بود.

به دليل موقعيت مناسب كشور تركيه نسبت به ايران، گروههاي بيشماري از ايران براي رصد اين خورشيد گرفتگي به تركيه سفر مي كنند.

 چرا رصد اين كسوف براي ما ايرانيان مهم است؟ همان طور كه مي دانيد در 20 مرداد 1378 كسوف كلي در ايران روي داد و بسياري از علاقه مندان از رصد آن لذت بردند. بررسي جداول حاكي از آن است كه تا 35 سال ديگر كسوفي در ايران ديده نخواهد شد. اين دلايل در كنار دلايل ديگري از جمله آخرين كسوف كامل قرن 20 ميلادي و عبور  مسير گرفت از ميان شهرهاي پر جمعيت دنيا اهميت كسوف را افزايش داده است.

نيمسايه ماه در ساعت 10:00 به وقت جهاني و 14:30 به وقت ايران از غرب ايران وارد ميشود و هر منطقه در ايران بسته به ميزان فاصله از مسير كسوف كلي، شاهد گرفت جزئي از 35 در صد در روستاي گواتر در استان سيستان و بلوچستان تا 90 در صد در روستاي مرزي قوش در استان آذربايجان غربي خواهد بود.

به اميد آنكه در هر جايي كه هستيد شاهد اين پديده باشيد…. سال نو مبارك

دانشمندان مى گویند که استفاده از «شاه تیرهاى مغناطیسى» فضایى مى تواند سرعت حرکت فضاپیماها براى سفر به کره مریخ و بازگشت آنها را تنها طى ۹۰ روز تقویت کند. محققان فضایى در حال گسترش مفهوم استفاده از شاه تیرهاى متمرکز شده از پلاسما براى افزایش سرعت سفرهاى فضایى براى ناسا هستند. رابرت وینگلى از دانشگاه واشینگتن مى گوید: یک فضاپیماى معمولى دو سال براى یک سفر رفت و برگشت به مریخ زمان لازم دارد. اما ظهور شاه تیرهاى پلاسمایى مغناطیسى حاصل از ذره هاى باردار یا یون ها در یک فضاپیماى مجهز به یک بادبان مغناطیسى مى تواند این زمان را به اندازه قابل ملاحظه اى کاهش دهد. وینگلى خاطرنشان کرد که در صورت در اختیار داشتن بودجه لازم براى تولید فناورى جدید مى تواند پرواز آزمایشى را طى ۵ سال آینده آغاز كند. تقویت نيروى مغناطیسى رانشى میان بادبان و شاه تیر به فضاپیما قدرت رانشى موثر براى حرکت مى دهد. فرضیه این اقدام اين است که فضاپیما از یک ایستگاه فضایى در مدار زمین پرتاب مى شود. این ایستگاه یک شاه تیر مغناطیسى شلیک مى کند كه فضاپیمایى را در طول مسیر به سرعت ده ها هزار مایل در ساعت مى راند. همزمان با نزدیک شدن فضاپيما به مقصد، باید شاه تیر دومى که از ایستگاه فضایى در مدار مریخ شليک شده است، سرعت حرکت آن را کم کم کاهش دهد.

ششصد و پنجاه سال نوري دورتر از زمين و در صورت فلكي دلو (Aquarius )، يك ستاره مرده كه باندازه زمين است با سرسختي قصد ندارد كه پهنه آسمان را با آرامش ترك كند. در حال مرگ ، اين ستاره مقادير عظيمي از گاز داغ و تشعشع فوق بنفش شديد از خود به درون فضا پرتاب مي كند تا جرمي تماشائي بنام "چرخ اختري (سحابي سياره نما)" را خلق كند.

ستاره مرده كه يك كوتوله سفيد ناميده مي شود بشكل يك نقطه داغ سفيد در مركز تصوير ديده مي شود. تمامي مواد گازي رنگي كه در تصوير ديده مي شوند زماني قسمتي از اين ستاره مركزي بودند. اما اين مواد در خلال پرتابهاي ناشي از مرگ ستاره و گذار به كوتوله سفيد از ستاره جدا شدند. تشعشع فوق بنفشي كه اين كوتوله سفيد رها مي سازد مولكولهاي محيط اطراف را از درون به سمت خارج گرم و ناپايدار مي سازد.

مانند يك اجاق برقي كه به آرامي از قسمت مركزي شروع به گرم شدن مي كند ، گرم ترين و داغ ترين مولكولهاي گازي بصورت باريكه هاي آبي رنگ در مركز سحابي ديده مي شوند. گذار به مولكولهاي خنك تر و پايدار تر به وضوح و با تغيير رنگ گاز از آبي داغ به زرد داغ ديده مي شود.

منبع:parssky.com

از تمامی دوستان میخوام که همه عکس ها را ببینند.چون خیلی جالبه .حالا درسته که تا باز شدن عکس یه کم طول میکشه .اما می صرفه....                                                                                                                                                                    

تمام عکس ها با دوربین های سه بعدي با کیفیت بالای مارس اکسپرس ((High resolution Stereo camera وياHRSC    گرفته شده اند.

اطلاعات ارسال شده توسط مدار گرد Mars Express (مدار گرد مريخ)به دانشمندان و عموم نگاهی کاملاً جدید از سياره بهرام می دهد.

دره ماریز: شکاف کارما تنها یک قسمت کوچک از سیستم دره ای است که دره ماریز را تشکیل می دهد، این شکاف درة غول پیکر از سمت غرب به شرق و با طول Km 5000 و در عرض  13 درجه جنوبی کشیده شده است. عریض ترین قسمتهای شکاف از 60 تا 100 كيلومتر گسترده شده اند و عمیق ترین قسمتهای کف دره با حدود 8-9 كيلومتر عمق، پایین جلگه های مجاور کشیده است.

باترکیب عکسها مثل این اطلاعات طیفی،دانشمندان تاریخ زمین شناسی دره ماریز را باهم ترکیب می کنند . این عکس ها حدوداً 3-4 بار به صورت عمودی بزرگ شده اند.

 

منبع:سایت نجوم آماتوری                                                                                  عکس بعدی

جزئيات بي نظير چرخش سهمگين ماده به سمت پائين مري يك سياه چاله غول آسا توسط تلسكوپ VLT رصد شده است.

▲ نور درخشان واقع در مركز توسط يك سياهچاله غول آسا كه مشغول بلعيدن محيط اطراف خود مي باشد ايجاد مي شود.  NASA

كهكشان  (NGC 1097) در حدود 45 ميليون سال نوري از زمين فاصله دارد كه در مركز با نور نسبتا درخشاني نورافشاني مي كند. گمان مي رود كه اين نور سياهچاله اي است كه گاز و ستاره هاي مجاور را مي بلعد. اما تابش خيره كننده اين نور باعث شده كه جزئيات اين فعل و انفعالات در تصاوير ديده نشوند.اخترشناسان اكنون يكي از چهار تلسكوپ 8 متري VLT را مورد استفاده قرار داده اند تا از مواد در حال چرخش به سوي مركز اين كهكشان به روش نزديك به فرو قرمز (near-infrared) تصوير برداري كنند.آنها با پوشاندن نور درخشان اطراف سياهچاله با استفاده از روش تنظيم اپتيكي(adaptive optics) و سپس تصوير برداري از بازوهاي دوار موفق به رصد اين پديده شده اند. روش تنظيم اپتيكي براي برطرف كردن تاثير مات كننده اتمسفر زمين در تصاوير بكار مي رود.آلمودنا پريتو (Almudena Prieto) از موسسه ماكس پلانك فيزيك هسته اي هايدلبرگ آلمان كه مسئول اين تحقيق مي باشد مي گويد" احتمالا اين اولين باري است كه تصوير كاملي از پروسه انتقال ماده از بخش اصلي كهكشان به سمت انتهاي هسته گرفته شده است".

 بازوهاي دوار ستاره ها و گاز به صورت خطهاي تاريك در اين تصوير فروسرخ از مركز كهكشان NGC 1097 ديده مي شوند.بيش از 300 منطقه كه در آنها ستاره ها شكل مي گيرند در سرتاسر حلقه گاز و غباري كه در اين تصوير از مزكر كهكشان NGC ديده مي شود پراكنده مي باشند. نور درخشان واقع در مركز توسط يك سياهچاله غول آسا كه مشغول بلعيدن محيط اطراف خود مي باشد ايجاد مي شود. اختر شناسان از بازوهاي حلزوني شكل كم نوري از ماده (به رنگ قرمز) در مركز كهكشان NGC 1097تصويربرداري كرده اند.

منبع:parssky.com

 

 

ابر کامپیوترهای پیشرفته برنامه ی فوق العاده ای برای شبیه سازی جت های انرژی که از سیاهچاله ها فوران می کنند را دارا هستند . بیشتر این اجرام عجیب ترین و قدرتمندترین اجسام در جهان هستند .

این پژوهش به ما کمک می کند تا راز چرخش سیاهچاله ها را بگشائیم و هم چنین در تأیید این نظریه که این اجسام توان خروجی دارند به ما کمک می کنند . این مطالب توسط دکتر دیوید مایر که یک متخصص فیزیک نجومی درJPL   است گفته شده است . این مؤسسه در کالیفرنیا واقع شده است . سرپرست این تیم تحقیقاتی دکتر شینجی کاید از دانشگاه تویوما ژاپن است .

سیاهچاله ها اجرامی فوق العاده چگال و قدرتمند هستند و هیچ چیز حتی نور قادر به گریز از میدان آنها نیست . یک سیاهچاله ماده و ستاره هایی را که به محدوده ی آن نزدیک شده است به طور حریصانه ای می بلعد . این اجرام زمانی پدید می آیند که ستاره ای در خود فروریزد و بمیرد . راه دیگر پدید آمدن آنها این است که ستاره ها و سیاهچاله در مرکز کهکشانی همانند راه شیری در یکدیگر فروریزند . سیاهچاله ای بزرگ پدید آورند . هر دو نوع این سیاهچاله ها می توانند با سرعت بسیار زیاد بچرخند و به همراه خودشان فضای اطرافشان را بکشند . زمانی که ماده ی بیشتری در سیاهچاله فرومی افتد کشش آن سرعت می گیرد . ستاره شناسان مدرک محکمی مبنی بر وجود آنها دارند ، آنها از روی جت های پس زده شده و یا امواج رادیویی مانند X این اجرام شناسایی می کنند . هرچند آنها نمی توانند به طور مستقیم آنها را مشاهده کنند . مایر در ادامه نتایج خود افزود :  ما نمی توانیم به سیاهچاله ها سفر کنیم و همچنین نمی توانیم نمونه ی آنها را در آزمایشگاه بسازیم ؛ بنابراین ما از ابر کامپیوتر ها استفاده می کنیم ، این شبیه سازی همانند پیشگویی وضع هوا است ، در این حالت انیمیشن های کامپیوتری آفریده می شوند که وضعیت حرکت هوا را پیشگویی می کنند . این پیش بینی ها مبنی بر داده های ماهواره ها و اطلاعات ما از آتمسفر زمین و همچنین گرانش زمین و اثر آن مشخص می شود . در بیشتر اوقات دانشمندان داده ها را در زمینه ی چرخش پلاسما در سیاهچاله  با اطلاعات در زمینه میدان گرانشی و میدان مغناطیسی و اثر آنها ترکیب می کنند . دکتر کاید گفت ما نمونه ای از چرخش سیاهچاله ها را با پلاسمای مغناطیسی فروافتاده در آن در دست داریم ، در نمونه شبیه سازی شده توسط ما میدان مغناطیسی انرژی حاصل از چرخش سیاهچاله را مهار می کند . در این مورد جت های خالص انرژی الکترومغناطیسی بیرون رانده شده است که مکان خروج قسمت بالایی قطب های شمال و جنوب سیاهچاله هستند . قدرت اینها برابر توان خورشید در ده میلیارد و سپس جمع یک میلیون با آنها است . پدیده جت توسط پروفسور راجر بلن فورد از مؤسسه تکنولوژی کالیفرنیا و همکارش رومان ازمجیک  در دهه ی 1970 پیش بینی شد . کامپیوترهای جدید این پدیده را تأیید می کنند . دانشمندان بر این عقیده بودند که سیاهچاله های بزرگ که جرمی در حدود یک یا چندین میلیارد برابر خورشید دارند این جت را ساطع می کنند . در دهه ی 1990 این مطلب نیز روشن شد که بسیاری از سیاهچاله های کوچک واقع در سیستم های دوتایی نیز این گونه جت ها را پس  می زنند . تیم این عملیات علاوه بر مایر و کاید کسانی از جمله دکتر کینوزری شیباتا از دانشگاه کیوتو و دکتر تاکاهیرو کیودا از رصدخانه نجومی مینیکا بودند .

 

تلسکوپ فضایی هابل به وسیله دوربین پیشرفته پیمایشگر خود تصویر جدیدی از سحابی بومرنگ گرفته است .

 

عامل این بازتاب می تواند گاز و غباری باشد که تقریبا" با هم متناسب هستند . این ها می توانند ماده تراوش شده از ستاره مرکزی آن باشد . مراحل بیرون ریزی ستاره ی مرکزی واقع در سحابی بومرنگ همچون یک طغیان دو قطبی بوده است نام این سحابی از سازه ای متناسب با مشاهدات مشتق شده است . ( نام اصلی این سحابی واژه ای انگلیسی است که به این صورت است Boomerang   که به این معنی چوبی است که پس از پرتاب نزد پرتاب کننده باز می گردد . شاید این گونه چوب ها را در فیلم ها دیده باشید ) چشمان تیزبین هابل طرح و حالت موجی  این سحابی محصور به مرکزیت  ستاره ای را آشکار می زند هرچند که این ستاره در تصویر های گرفته شده مشخص نیست . ستاره شناسان هنوز به علت طغیان دو قطبی و بسیاری از چیزهای دیگر در سحابی های جوان همچون این سحابی مشکوک هستند . ممکن دیسکی از ماده که حرکت کندی دارد گرداگرد خط استوا ستاره واقع شده باشد . بدین وسیله انسداد حرکت سریع ماده ی فوران کننده ممکن است موجب بروز فوران قطبی شده باشد . ممکن است وجود میدان مغناطیسی عهده دار تحمیل ماده به صورت دوتکه بریده در سحابی باشد .

مشاهده طغیان دوقطبی رخ دادی است که معمولا" در ستاره های جوان اتفاق می افتد و یا در ستارگانی دیده شده است که به پایان عمرشان نزدیک است و بصورت یک غول سرخ باد کرده اند  .  یک گمان  در رابطه با بومرنگ  این است که ستاره ی غول سرخی لایه های بیرونی خود را پس می زند .

این گونه تصور می شود که هر قطعه از بومرنگ تقریبا" یک سال نوری طول داشته باشد و مجوع طول اجزای ساخته شده در این سحابی معادل نصف طول فاصله  خورشید  با  نزدیکترین  همسایه اش  باشد  . ( نزدیکترین همسایه خورشید سیستم ستاره ای آلفا – قنطورس است که حدودا" در فاصله ٤ سال نوری از آن قرار دارد ) این تصویر جدید از سحابی بومرنگ در اوایل سال ٢٠٠۵ توسط دوربین پیشرفته پیمایش هابل گرفته شده است و در آن از صافی نور مرئی برای ترکیب در صافی قطبی استفاده شده است .

کاربرد مشترک عینک آفتابی و قطبی در این است که نور پراکنده را در یک روز آفتابی که به درون چشم می رود می کاهند . فیلتر قطبی این اجازه را صادر می کند که نورهای ویژه در زاویه ی مخالف و قطبی از دوربین یابنده گذر کنند . به هم پیوستن تصویر های مختلف در زاویه های قطبی به اختر شناسان این امکان را می دهد که پراکندگی نور را در این سحابی مشاهده کنند و در زمینه آن به مطالعه بپردازند ؛ پی آمد تمام این اعمال در وسایل تلسکوپ تصویری مرکب و رنگین از این سحابی است .

سحابی بومرنگ در فاصله ۵٠٠٠ سال نوری از زمین واقع شده است و در جهت جنوب صورت فلکی قنطورس قرار دارد . اندازه گیری هایی که در سال ١٩٩۵ انجام شد نشان داد که درون این سحابی دارای دمایی است که فقط یک  درجه کلوین از صفر مطلق بالا تر است . صفر مطلق تقریبا" برابر ٤٦٠ـ درجه فارنهایت است و این نکته بدان موضوع اشاره دارد که این سحابی یکی از سردترین نقاط کیهان است .

منبع:parssky.com

این عکس در فاصله 250 کیلومتری مريخ گرفته شده است . از چپ به راست  فیلتر قرمز ، فیلتر آبی استفاده شده و در آخر تصويري با ترکیبی از رنگها را مشاهده ميكنيد.عکس با سیستم Wide-Angle دوربین گرفته شده است.
 

 منبع:parssky,com

برای نخستین بار دو تیم از ستاره شناسان نور اشیایی را در خارج از منظومه شمسی ردیابی کرده اند که به اعتقاد بسیاری از دانشمندان متعلق به سیاراتی است که حول سایر ستارگان می گردند.
این نخستین بار است که "سیارات خارجی"، یعنی سیاراتی که در اطراف ستارگانی غیر از خورشید سیر می کنند، مستقیما مشاهده می شوند. این دستاورد جامعه علمی را شدیدا به هیجان آورده است.

این دو سیاره "HD 209۴۵8b" و "TrES-1" نامگذاری شده اند.
از زمانی که منجمان به وجود نخستین سیاره خارجی پی بردند ده سال می گذرد.
از آن زمان تاکنون بیش از 100 سیاره کشف شده است. اما وجود آنها تنها به طور غیرمستقیم یعنی از طریق تاثیر قوه جاذبه آنها بر ستارگانی که دور آنها می گردند استنباط می شود.
اکنون دو تیم مستقل از منجمان در آمریکا با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا، تشعشعات فروسرخی را در همان مسیری که دو ستاره نورانی قرار گرفته است ردیابی کرده اند. اخترشناسان از قبل نتیجه گیری کرده بودند این دو ستاره دارای سیارات هستند.
در هر دو مورد، زمانی که سیاره به عنوان بخشی از گردش مداری خود، پشت ستاره مرکزی پنهان می شود به میزان خفیفی از درخشش منظومه کاسته می شود. این به آن معنی است که این سیارات خود درخشان هستند و نوری اضافی تولید می کنند که توسط تلسکوپ ردیابی شده است.
پی بردن به این موضوع با یک حیله علمی ممکن شد. دانشمندان ابتدا با استفاده از تسلکوپ اسپیتزر مجموع تشعشعات نور مادون قرمز ستاره و سیاره آن را اندازه گرفتند.
سپس زمانی که سیاره پشت ستاره قرار گرفت، منجمان بار دیگر نور مادون قرمز برآمده از ستاره را اندازه گیری کردند.
حاصل تفاضل نوری رصد دوم از رصد اول در واقع نوری است که از سیاره ساطع می شود.

بی شباهت به زمین
درخشندگی شدید این سیارات ناشی از نزدیکی آنها به ستاره مرکزی است که آنها را داغ می کند به طوری که به گفته پژوهشگران درجه حرارت آنها به هزار درجه سانتیگراد می رسد.
اینها سیارات متورم گازی از نوع مشتری هستند و بعید است میزبان موجودات زنده باشند.
 اسپیتزر طیف فروسرخ کیهان را کاوش می کند  

اما دانشمندان امیدوارند همزمان با بهبود فن آوری در دراز مدت بتوانند نور سیاراتی را که به زمین شباهت بیشتری دارند رویت و علائم حیات را در بخش های دورافتاده کهکشان راه شیری کشف کنند.
نتایج این تحقیقات در مقاله ای در شماره جاری مجله "نیچر" تشریح شده است.
دکتر دیوید شاربونه، از مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان در ماساچوست یکی از اعضای تیم های تحقیق و نویسنده این مقاله گفت: "واقعا معرکه است. از تقریبا ده سال پیش، یعنی زمانی که نخستین سیارات خارجی کشف شدند، در جستجوی چنین نوری بودیم."
تاکنون تقریبا 130 سیاره در اطراف سایر ستاره ها کشف شده است.
دکتر الن باس، از موسسه کارنگی در واشنگتن گفت: "سال 199۵ مصادف با آغاز عصر کشف سیارات خارجی بود."
"اما 200۵ به عنوان سالی که در آن نخستین شواهد قدرتمند ردیابی نور سیاره ای خارجی به دست آمد، در کتاب های تاریخ و متون درسی ثبت خواهد شد."
"به سختی می توان باور کرد در ده سال گذشته چقدر پیشرفت کرده ایم."
دکتر شاردونه نیز گفت: "هدف ما از مطالعه سیاراتی که حول سایر ستاره ها می گردند در واقع این است که ببینیم آیا منظومه شمسی ما نمونه ای واقعا استثنایی است یا همه گیر."
"HD 209۴۵8b" که "اوسیریس" لقب گرفته است حول ستاره ای در فاصله 1۵3 سال نوری از زمین در صورت فلکی "اسب بالدار" می گردد. این سیاره هر سه روز و نیم یک بار در مداری به شعاع تقریبا هفت میلیون کیلومتر حول ستاره مادر گردش می کند.
"TrES-1" حتی دورتر است و در فاصله ۴89 سال نوری از زمین حول ستاره ای در صورت فلکی بربط می گردد. این سیاره هر سه روز یک بار در مداری به شعاع تقریبا شش میلیون کیلومتر دور می زند.
برای مقایسه، فاصله زمین از خورشید 1۴9 میلیون کلیومتر است و هر 3۶۵ روز یک بار دور آن می گردد.

لباس فضانوردی
شما ممکن است بتوانید مدتی بدون بارانی، زیر باران یا بدون لباس زمستانی زیر برف باشید ولی مطمئنا" هیچ کدام از ما قادر نیستیم در اتمسفر خشن یا فضا حتی برای یک ثانیه هم بدون لباس مناسب جان سالم بدر ببریم. فضانوردان هنگامی که داخل ایستگاه فضایی یا در شاتل مشغول کار و زندگی هستند، به پوشیدن لباس مخصوص نیازی ندارند و گذشته از فقدان گرانش در داخل شاتل یا ایستگاه فضایی، آنها تفاوت دیگری را با زمین احساس نمی کنند. فضانوردان آنجا با لباسهای راحت و شلوار راحتی و اغلب بدون کفش هستند؛ اما هنگامی که یکی از آنها برای کار مجبور شود به بیرون از سفینه برود، اینجا مشکلات شروع میشوند.

ضرورت استفاده از لباس فضانوردی
اگر انسان بدون پوشش مخصوص وارد فضا شود ظرف پانزده ثانیه بیهوش میشود و مغز او در مدت 4 دقیقه نابود میشود. حداقل دما در یک روز سرد زمستان در مناطق مسکونی زمین20-30 درجه زیر صفر است است، اما در فضا این دما میتواند به کمتر از 100درجه زیر صفر هم برسد؛ با وجود این اختلافات دمای فاحش، خیلی مهم است که فضانوردان لباس محافظ را قبل از خارج شدن از ایستگاه فضایی یا شاتل بپوشند.

از دیگر عوامل بیرونی که برای فضانوردان ایجاد خطر میکند، گردش زباله های فضایی و اجرام آسمانی است با سرعتهای بالا که میتوانند جراحات جدی ایجاد نمایند. بعلاوه تششعات خورشیدی میتوانند به چشمها آسیب بزنند. تششعات فضایی میتوانند باعث بروز بیماری شده و ریسک ابتلا به سرطان در مود آنها خیلی بالا است. اما یک دلیل مهم دیگر برای حفاظت فضانوردان نیاز آنها به اکسیژن است؛ مقدار اکسیژن در فضا بسیار کم است و فشار هوا نیز خیلی پایین، این مقدار کم اکسیژن منجر به خفگی و فشار کم هم باعث میشود بدن ابتدا ذوب و سپس تبخیر شود که هر دو کشنده هستند.

لباس فضانوردی
بخش کنترل ماموریت ناسا (NASA) هیچ مایل نیست حتی کمترین ریسک غیر ضروری برای فضانوردان وجود داشته باشد. هر کدام از فضانوردان یک دست (یونیت) لباس مخصوص برای داشتن ایمنی در فضا دارند که (Extravehicular Mobility Unit (EMU یا در اصطلاح عامه لباس فضانوردی (space suit) نامیده می شود.

EMU دمای بدن را کنترل می کند و تهویه هوا درآن بوسیله یک لوله که در لباسهای داخلی تعبیه شده انجام میشود. لوله های آب گردان، فضانوردان را موقع کار در فضا در راحتی نگه میدارند، این لباس همچنین شامل یک کیف آب برای ذخیره آب و یک مخزن نگهداری آب کثیف است. بعلاوه یک هدفون و یک میکروفون برای برقراری ارتباط و یک سری وسایل ضروری دیگر از جمله تجهیزات این لباسها است.

تعداد زیادی از فضانوردان مختلف میتوانند از این لباسها استفاده کنند، بخشهای مختلف آنها قابل تعویض بوده ودر سایز های مختلف وجود دارند. تجهیزات اختصاصی این یونیتها مانند گرمکن های نوک انگشت، سیستمهای خنک کننده، قسمتهایی که روی کلاه متصل شده و برای جلوگیری از بخار تنفس و عرق و ...هستند. همچنین کوله پشتی هایی که میتوانند به فضانورد در مسیر برگشت به سفینه اش در صورتی که طناب اتصالشان با سفینه پاره شود کمک کنند.

EMU از فضانوردان در زمانهای بحرانی کاری خارج از محدوده امن ایستگاه فضایی با این لباسهای بی نظیر حمایت میکند و فضانوردان میتوانند در حد ایده آلهای ناسا کار کنند و محیط خشن فضا را دوستداشتنی تر ساز کنند.

منجمان سریعترین جرم چرخان به دور خود را در مقیاس اندازه در منظومه شمسی کشف کردند.

جرم موجود در کمربند کویپر با نام 2003 EL61 که در ماه جولای کشف شد، هر 3.9 ساعت به دور خود می چرخد.

برخلاف شکل کروی پلوتو این جرم شکلی شبیه به توپ راگبی دارد.این جرم به اندازه پلوتو است که با این شکل دستاوردی بسیار جالب است.

کره مسطح

سیارات کروی هستند زیرا جاذبه آنها را در همه جهات می کشد.اما با افزایش سرعت محوری ،اشکال آنها می تواند از کره به کره های مسطح تغییر پیدا کند.

2003 EL61 نیز با حرکت محوری، زیاد کشیده شده و شبیه به یک توپ راگبی شده است. این جرم مرموز ترین جرم دیده شده در این اندازه است.

2003 EL61  آنقدر سریع حرکت می کند که به شکل یک توپ راگبی تبدیل شده است.

با دانستن شکل آن،منجمان قادر هستند تخمین بزنند که چگالی این جرم حدود 2.5 برابر چگالی یخ است و درخشندگی آن به اندازه درخشندگی برف است.

این جرم به اندازه کافی بزرگ است که جاذبه، نیروی غالب حاکم نسبت به ساختار داخلی آن باشد.اما این جرم ممکن است به نوعی چرخش برسد  که از هم پاشیده شود.

برای سیارکها معمول است که به سرعت این جرم بچرخند اما آنها کوچک هستند،جامد و با جاذبه کم.2003 EL61 متفاوت است زیرا جرمی بزرگ است که جاذبه بر آن آن تسلط دارد مانند یک سیاره

منبع:سایت نجوم اماتوری ایران

 

 

گروهی از اختر شناسان دانشگاه ویرجینیا در ایالات متحده ، به تازگی کهکشان کوتوله کلب اکبر را که حدود 2 سال پیش کشف شده بود ، بررسی کردند.اخترشناس سرپرست این گروه در حالی که داده های ماهواره نقشه بردار کیهانی 2mass  را به دقت بررسی می کرد متوجه شد که غولهای سرخ کهکشان کلب اکبر در پهنایی به وسعت 160 درجه آسمان پراکنده اند، یعنی تقریبا از یک افق تا افق دیگر آسمان! این مدرکی است بسیار معتبر دال بر اینکه کوتوله کلب اکبر در واقع بخش کوچکی از یک کهکشان کوتوله بسیار بزرگتر است که از دید ما پنهان مانده است. فراوانی ستاره های این کهکشان در صورتهای فلکی حمال(کارینا) ، بادبان و کشتیدم بیشتر است. این ناحیه ، پهنه ای از آسمان است که تا سال 1930 به صورت فلکی کشتیدم معروف بود. به همین دلیل اختر شناساناین ساختار را منظومه ستارهای آرگو (معادل لاتین کشتی) نامیده اند. اخترشناسان بر این باورند که آرگو ، کهکشانی کوتوله است که راه شیری در حال از هم پاشیدن آن است . به نظر آنها گرانش این ساختار  احتمالا علت انحراف در قرص خارجی راه شیری است . آنها بر این باورند که آرگو حاصل به هم ریختگی قرص راه شیری و پراکندگی ستاره های آن است، شاید بر اثر ملاقات راه شیری با کهکشانی دیگر در گذشته.
منبع:www.nojum.ir

 

  يک فضاپيمای جديد که به مطالعه مريخ خواهد پرداخت بالاخره پس از دو روز تاخير برای نقشه برداری از سياره سرخ و تلاش برای يافتن آب در آن، سوار بر راکت اطلس 5 راهی فضا شده است”.مدارگرد تجسسی مريخ" (Mars Reconnaissance Orbiter يا MRO) که با هزينه 720 ميليون دلار ساخته شده است، صبح روز جمعه از ايالت فلوريدای آمريکا راهی فضا شد.پرتاب اصلا برای روز چهارشنبه برنامه ريزی شده بود که به علت نگرانی نسبت به احتمال بروز ايراد فنی در يکی از تجهيزات راکت معلق ماند. پرتاب روز پنجشنبه نيز به خاطر ايرادی در يکی از حسگرهای مخزن سوخت موشک لغو شد. هوای نامساعد از قبل پرتاب را به تاخير انداخته بود.اين کاوشگر در ماه مارس وارد مدار مريخ خواهد شد تا در ماموريتی چهارساله به بررسی تاريخ آب در اين سياره و جستجو برای يافتن يک نقطه مناسب برای فرود انسان در آينده بپردازد.سرعت مخابره داده ها توسط "ام آر او" به زمين، دقيقه ای ده بار بيشتر از کاوشگرهای قبلی مريخ خواهد بود.

در جستجوی آب

اين فضاپيما، در ابعاد قابل مقايسه با يک مينی بوس، دو هزار کيلوگرم وزن دارد و حامل برخی از پيشرفته ترين تجهيزاتی است که تاکنون برای مطالعه سياره سرخ به کار گرفته شده است.زمانی که "ام آر او" در مدار مريخ قرار گرفت واضح ترين عکس های ممکن تا به امروز را به زمين مخابره خواهد کرد. مدارگرد تجسسی مريخ از ماموريت های بعدی به سطح مريخ پشتيبانی خواهد کرد .اين به دانشمندان امکان خواهد داد درباره ترکيب عنصری و ساختمانی مريخ تحقيق کنند و به جستجوی علائم سطحی مربوط به آب بپردازند.يک رادار صوتی به جستجوی ذخاير آب که ممکن است زير سطح مريخ وجود داشته باشد خواهد پرداخت.

ريچارد زوريک، از دانشمندان اين پروژه، گفت: "هدف اوليه ما دستيابی به وضوح بالاتر فضايی در رصدهايمان از سطح و جو و صفحات زيرين سطح مريخ با رادار است."

زمانی که شما وضوع را افزايش می دهيد و هنوز می خواهيد مساحت بزرگی از سطح را پوشش دهيد در آن صورت مجبور خواهيد بود در مقايسه با ماموريت های قبلی داده های بسيار بيشتری ارسال کنيد."به همين دليل "ام آر او" به بزرگترين آنتن ارتباطی که تاکنون به سياره سرخ فرستاده شده مجهز است که اجازه می دهد به عنوان يک مرکز رله برای ماموريت های بعدی به سطح مريخ نيز به کار گرفته شود.

از آنجا که آب عنصر اساسی حيات است، ناسا در اکتشافات روبوتيک خود در سياره سرخ شعار "دنبال آب باش" را سرلوحه قرار داده است. يکی از اهداف علمی اين ماموريت تحقيق درباره اين موضوع است که آيا مريخ در گذشته حاوی اشکال ميکروبی حيات بوده است يا خير.دانشمندان بريتانيايی نيز اميدوارند که اين ماموريت همچنين سرنوشت کاوشگر بريتانيايی "بيگل 2" که ارتباط آن با زمين در سال گذشته هنگام فرود بر مارس قطع شد را روشن کند.”ام آر او" به دو مدارگرد ديگر آمريکايی "Mars Global Surveyor" و "Mars Odyssey" و مدارگرد اروپايی "مارس اکسپرس" خواهد پيوست.دو مريخ نورد ناسا، اسپيريت و آپورچونيتی، نيز از 18 ماه قبل سرگرم تحقيق درباره زمين شناسی مريخ بوده اند.

 

 

 

ركورد طولانی‌ترین مدت ماندن در فضا توسط كیهان‌نورد روسی شكسته شد. 
به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از خبرگزاری فرانسه، سرجی كریكالیو، كیهان‌نورد روسیه‌ای، توانست ركورد طولانی‌ترین زمانی را كه یك انسان در فضا مانده است را شكست و همچنان در ایستگاه بین المللی فضا مانده است.
سخنگوی آژانس فضایی روسیه در جمع خبرنگاران گفت: سرجی كریكالیو كه هم اكنون در ایستگاه بین‌المللی فضا قرار دارد توانست ركورد قبلی ماندن در فضا را كه به مدت 747 روز و 14 ساعت و 11 ثانیه بود را بشكند و ركورد جدیدی از خود بر جای بگذارد.
این ركورد در ساعت 10:42 به وقت مسكو (6:42) توسط این كیهان‌نورد روسیه‌ای شكسته شد و این ماموریت تا ماه اكتبر نیز ادامه خواهد داشت.
كریكالیو از دسامبر سال 1991 در ایستگاه فضایی مشغول به كار است و این فرد اولین روسیه‌ای است كه با شاتل فضایی آمریكا به فضا سفر كرده بود.

هنگامي كه فضاپيماي گاليله ناسا در اطراف سيارك ida 243 در سال 1993 پرواز ميكرد، به قمر كوچكي برخورد كرد كه باعث شد اين نظريه داده شود كه سياركها نيز مي توانند قمرهاي خودشان را داشته باشند. بعد از آن دانشمندان ، دوجين از قمرهايي كه به اطراف جرمهاي كوچكي مي چرخيدند ، پيدا كردند . كه از اين قبيل در كنار زمين نيز در كمربند سياركي و كمربند كويپر نيز اجرامي يافت شدند . حال ، براي اولين بار دانشمندان سياركي شناسايي كردند كه 2 قمر به دور آن در حال چرخش است و ...

ادامه دارد...

 

بعد از 75 سال تحقيق و حدسهاي نادرست، بالاخره اتفاق افتاد. يك گروه از منجمان با استفاده از تلسكوپ 48 اينچ اوشين در رصدخانه پالومار و تلسكوپ 8 متري جميني شمالي در در ماوناكي در هاوايي ،توانستند اين سياره را كشف كنند. اين سياره كه از آخرين سياره منظومه شمسي يعني پلوتون بزرگتر است داراي فاصله اي نزديك به 2 برابر فاصله پروتون از زمين را دارد يعني حدود  Au 97.

اين سياره كه 2003 ub 313 ناميده شده است ، داراي شيب زاويه اي حدود 44 مي باشد و در طول تاريخ گاهي تا نزديك نپتون نيز آمده است. اين سياره در حال حاضر  با ميدان مغناطيسي 18.9  در صورت فلكي نهنگ در حال چرخش است.