سلام…

از اونجايي كه ديدم داريم به بارش شهابي 22 مرداد نزديك ميشيم گفتم شايد بهتر باشه مطلبي راجع به شهاب براتون بنويسم.

شهابسنگها تكه هايي از سياركها، ماه، مريخ و حتي شايد دنباله داران هستندكه از فضا به زمين مي افتند. سقوط آنها ممكن است با ظهور آتشگوي و سپس موج انفجار همراه باشد. به ندرت نيز برخورد آنها چنان انفجار آميز است كه سير تاريخ زمين را از بيخ و بن دگرگون ميسازد.

برخي شهاب سنگها شبيه سنگهاي آتشفشاني زمين هستند. برخي ديگر شبيه آلياژ آهن-نيكلي هستند كه طبق باورهاي امروزين هسته زمين را ميسازد. با اين وجود بسياري ديگر به هيچ چيز زميني شباهت ندارند و ممكن است بازمانده ماده اوليه اي باشند  كه منظومه شمسي از آن پديد آمد.

شهاب سنگها اجرامي طبيعي هستند كه در سقوطشان از فضا بر زمين سالم ميمانند. شهابسنگها را معمولا به نام محلي كه به هنگام سقوط در آن حوالي ديده شدند و يا محل يافتن آنها مينامند.متون مربوط به شهاب سنگها سرشار از نامهاي عجيبي مانند :"كامپو دل سيلو" (آرژانتين)،"پرايري داگ كريك " (ايالات متحده) ،"ذغورا" (مراكش) است.اغلب شهاب سنگها تكه سنگهايي هستند كه معمولا اندكي آهن-نيكل فلزين در خود دارند. ما به طور معمول شهاب سنگ را جسمي يكپارچه تصور ميكنيم كه از چند گرم تا چندين تن وزن دارد، اما سقوط شهاب سنگها در برخي موارد شامل هزاران قطعه سنگ يا آهن است كه وزن آنها روي هم به چندين تن مي رسد. چنين مواردي را  " بارش شهابسنگي" مينامند.

سقوط شهاب سنگها بر زمين بسيار كتره اي است. شهابسنگها از مناطق گرم استوايي تا مناطق سرد قطبي يافت ميشوند.طبق پيشبيني آماري هر 3 شهابسنگي كه نزديك قطبين سقوط مي كنند ، 4 شهابسنگ نيز نزديك استوا مي افتد ، زيرا تمركز گرانشي ، شهابسنگها را به سوي نواحي استوايي سوق مي دهد.  شهابسنگها در تمام ساعات شبانه روز سقوط مي كنند، اما شمار آنها در بعد از ظهر و شامگاه بيشتر است . زيرا هنگام چرخش زمين ، نيمكره اي كه در آن زمان محلي از ظهر تا نيمه شب است با اجرامي مواجه است كه در گردش مداري به دور خورشيد از روبرو به زمين نزديك مي شوند.در اين موقع آنها آسانتر در ميدان گرانش زمين به دام مي افتند. بر عكس اين اجرام از نيمكره اي كه در آن زمان محلي از نيمه شب تا ظهر است دور مي شوند. پس احتمال آنكه در ميدان گرانشي زمين به دام بيفتد ضعيف است. بيشتر اجذام منظومه شمسي در همان جهت زمين به دور خورشيد مي گردند، لذا هنگام مواجهه ، اختلاف سرعت زمين با آنها اندك است ؛ يعني فقط در حد چند كيلومتر بر ثانيه . هر چه سرعت مواجهه كمتر باشد بخت آنكه جسم هنگام سقوط  در جو زمين نسوزد و سالم به سطح زمين برسد بيشتر است. اجرام نادري كه در جهت مخالف زمين به دور خورشيد ميگردند احتمالا يكراست به نيمكره اي كه زمان محلي آن نيمه شب تا ظهر است مي خورند . در اين رويارويي ، سرعت نسبي زمين و جسم ميتواند به 70 كيلومتر بر ثانيه بالغ شود. اين اجرام با چنين سرعتي بخت ناچيزي براي بقا دارند و در جو ميسوزند.