در چند دهه گذشته، اختر شناسان توانستند سن عالم را تخمين بزنند. تنها 10 تا 15 ميليارد سال از عمر عالم مي گذرد. با مقياسهاي بشري و حتي زمين شناسي، اين مدت بسيار طولاني به نظر مي رسد، اما در حقيقت عالم ما هنوز نوزاد است! هنوز آن قدر زمان سپري نشده است كه بسياري از جلوه هاي زيباي خود را به نمايش بگذارد. آينده عالم در ابهام است، با تغييراتي كه رخ خواهد داد ممكن است ستاره ها و كهكشانهايي كه عالم كنوني ما را مي سازند، چهره كاملا متفاوتي براي آن پديد آورند، كيهاني با ستاره هاي يخ زده عجيب، سياهچاله هايي كه تبخير مي شوند و تك اتمهايي به بزرگي كهكشانها! اخترشناسان گاهي درباره پيشامدهايي بحث مي كنند كه تا ميلياردها سال ديگر رخ خواهد داد. مثلا از مدل تحول ستاره ها مي دانيم كه خورشيد دست كم تا 1.1 ميليارد سال ديگر، بزم حيات روي كره زمين را بر هم نخواهد زد. خورشيد پس از 7 ميليارد سال نيز تبديل به غول سرخي مي شود كه تا چند صد ميليون سال سوخت هسته اي دارد و در پايان با از دست دادن لايه هاي خارجي اش كوتوله سفيدي از آن بر جا مي ماند كه رفته رفته، كم فروغ مي شود. آيا همه ستاره هاي آسمان روزي خاموش خواهند شد؟ اگر همه ستاره ها از بين روند، چه بلايي برسر عالم خواهد آمد؟ آيا در محيطي بي ستاره مي توان دنبال حيات گشت؟ آيا به راستي پايان مشخصي براي عالم وجود دارد؟ زماني كه پس از آن ديگر هيچ چيز رخ ندهد؟

ادامه دارد...

ترجمه مقاله فرد آدام در سایت:www.livescience.com