پايان كار ستارگان به صورت هاي مختلف انجام ميپذيرد.در يك حالت ممكن است مواد سنگينتر مركز ستاره بقيه انرژيهاي قابل مصرف ستاره را جذب نمايد. انرژي هايي كه مانند ستون مانع از فروريختن مواد بسوي مركزستاره و انقباض هر چه بيشتر آن مي گرديدند. اين امر سبب انقباض سريع ستاره گشته و سطح خارجي ستاره در اين مرحله نهايي از زندگي ممكن است با شدتي عجيب و باورنكردني بسوي داخل فرو ريزد. مقدار انرژي حاصل از اين انقباض معمولا بقدري بزرگ مي باشد كه سبب تورم يا انفجار تمام يا قسمتي از ستاره ميگردد. اين امر به صورت ""نوا"" قابل رويت است. اگر ستاره مذكور بسيار سنگينتر از خورشيد نباشد ميتواند به آرامي خود را با وضعيت جديد تطبيق دهد. به اين ترتيب كه مواد داخلي آن ممكن است به آن درجه از استحكام رسيده باشد كه در مقابل نيروي جاذبه بين ذرات مقاومت نموده و به آن اجازه انقباض بيشتر ندهد. در ستارگان بسيار سنگينتر از خورشيد انقباض نهايي ادامه خواهد يافت .
در اجرام سماوي بزرگ نيز كه اتمهاي بسياري به اتمهاي مركزي فشار وارد مي آورند نيروي بالاسري اتمها باعث در هم فشردگي اتمهاي مركزي شده و الكترونها را از مدارها بسوي هسته ها مي راند. اين امر سبب خنثي شدن بخش عظيمي از پروتون ها و تبديل آنها به نوترون ها مي گردد. حتي ممكن است الكترون ها هسته را رها كرده و به صورت لايه لايه و مجزا قرار بگيرند. شايد مركز سياره مشتري در حال حاضر به اين صورت باشد.
پروتون هايي كه در اثر فشارهاي عظيم مركزي و تصادم با الكترونها و در عمل به نوترون تبديل گشته اند با نوترونهاي ديگر تشكيل هسته نوتروني بزرگي را مي دهند. ستاره ايجاد شده تماما از نوترون تشكيل گشته و به همين جهت آنرا ستاره نوتروني مي نامند. در اين ستاره از فضاهاي خالي اتمي اثري نيست و در نتيجه وزن مخصوص آن زياد مي باشد.اين ستاره از نظر بار الكتريكي خنثي است و در واقع ميتوان آنرا هسته يك اتم بسيار غول آسا دانست.
در مورد ستارگاني كه كمي از خورشيد سنگينتر مي باشند وضع فرق مي كند. اين قبيل ستارگان پس از انقباض بتدريج ضعيفتر و كمرمقتر گشته و چنين ستاره اي را كوتوله سفيد مي نامند. اين ستاره پس از مدتي سرچشمه نور خود را از دست داده و تبديل به كوتوله سياه مي شود.
